Arystoteles, pomimo iż rozważany zbyt filozofa obcego innymi słowy ponadto obojętnego matematyce, przyczynił się wysoko aż do rozwoju koncepcji piękna opartej na pojęciu harmonii. Cechą koncepcji zjawisk estetycznych wzorowanych na pojęciach także metodach matematyki jest zakładanie współzależności pośród pięknem i rozumnością: owo co piękne jest na rzecz nich dodatkowo inteligibilne, wymierne, niesprzeczne. Z Arystotelesowką estetyką tragedii opartą na harmonii plus wyrażoną wewnątrz Poetyce kontrastuje design irracjonalnego szału dionizyjskiego jak nośnika piękna, znana w szerokim zakresie przede wszystkim za sprawą rozważaniom o tragedii Friedricha Nietzschego. Sama irracjonalna pomysł piękna negacja logiczna jest ale szczerze pozbawiona związków spośród estetyką matematyki. Prócz pojęć inteligibilności, rozumności, wymierności, owo za sprawą rozwojowi wiedzy matematycznej Grecy mogli stworzyć swoje pojęcia niewymierności plus chaosu. Przyczniło się aż do tego w szczególności objawienie liczb niewymiernych, które jak sprzeczne spośród pitagorejskim ideałem estetycznym było co więcej wskroś pitagorejczyków jak mucha w smole utrzymywane wewnątrz tajemnicy. W Platońskim Hippiaszu Większym Sokrates rozważa oba aspekty estetyki wyprowadzone spośród matematyki: inteligibilność dodatkowo harmonię powiązane spośród wymiernością również niepojmowalność oraz zamieszanie powiązane spośród niewymiernością. Prawdziwą harmonię uznaje w końcu zbyt wstyd racjonalności również nieracjonalności, porządku również chaosu. Podobną ideę estetyki zmieszania chaosu plus kosmosu James Joyce wyrażał wobec pojęciem "chaosmosu".